پاییز

کسی چه می داند شاید پاییز زنی ست که غصه هایش را زیر برگ هایش پنهان می کند. شاید دردهایش را با رگبارهای گاه و بیگاهش میبارد.

کسی چه می داند شاید پاییز، بهاری بوده که از فراق معشوقش موهایش رنگ رنگ شده.

کسی چه می داند چقدر تنها مانده که انقدر با سوز خواند.

مگر چند سال می تواند پاییز فصل عاشقی باشد، مگر چند سال هوا دونفره می ماند بعد از آن پاییز می شود فصل یادآوری روزهای ازدست رفته که زردی و سرخیش با سوز و باران، آتش به جانت می کشد.

نوشته های یک ذهن زیبا...