وشازده کوچولو گفت

گل را بهم داد گفت کاکتوس است خیلی مواظبش بودم میبینی چطور قد کشیده چشمانش برق میزد با محبت حرف میزد و با نگاهش برگهای گل را نوازش می کرد.گفت میتونی مواظبش باشی؟ و گل را داد به من.

آوردمش سرکارم گذاشتمش جلوی چشمم ولی یکی از برگ هایش زرد شد دلشوره گرفتم نتوانستم مواظبش باشم داشت خشک میشد یعنی از دوری بود؟ مگر گل ها هم از دوری غصه می خورند؟مگر گل ها هم در خودشان مچاله می شوند؟همه چیزش را چک کردم آب نور تهویه و.. همه چیز کافی بود شاید فقط او را کم داشت.

و شازده کوچولو گفت اگه کسی گلی را دوست داشته باشه که تو کرور کرور ستاره فقط یه دونه ازش هست برای احساس خوشبختی همین قدر بسه که نگاهی به آن همه ستاره بندازه و با خودش بگه:«گل من یه جایی میون اون ستاره هاست»

نوشته های یک ذهن زیبا...